و تو بدون هیچ واهمه ای از دلتنگی که فردا دچار آن میشوم رفتی... این بود دوست داشتنت؟


آره من اونم که گفتم واسه چشم تو ديوونم ، آره من قول داده بودم تا تهش باهات بمونم ، ولى پس دادى نگامو زير رگبار غرورت ، من فقط يکم شکستم خوب نگام کنى همونم


در فلسفه وفا چنين آمده است:
دل وقف شكستن است ، بيهوده مرنج...


دلم تنگ شده برات،واسه صداقت چشات،واسه آخرين نگات،واسه گرمي صدات،واسه لبخند لبات،واسه عشق بي ريات،واسه پاكي و صفات


آن سوي دلتنگي ها خدايي هست ، که داشتنش جبران همه ي نداشتن هاست...


از دوست به یادگار دردی دارم که آن را به هزاران هزار درمان نخواهم داد.


این نوای تو نیست میدانم , ناله های تو نیست میدانم , فقط جای پاست بر کوچه , جای پای تو نیست میدانم , آه این برگهای پاییزی , نامه های تو نیست میدانم , یک نفر گفت که دوستت دارم , این صدای تو نیست میدانم


هرگاه مرا دوست نداشتی فریاد نزن آرام در گوشم بگو تا آهسته بمیرم


دل تخته سیاه نیست که هرکی اومد اسمش رو روش بنویسه وهرکی هم رفت,اسم رو به راحتی پاک کنه.


سیب سرخی رابه من بخشید و رفت ، ساقه ی سبزدلم راچید و رفت،عاشقی های مرا باور نکرد ، عاقبت برعشق من خندید و رفت،اشک در چشمان سردم حلقه زد بی مروت گریه ام را دید و رفت.‏‎